Çok mutluyken çok mutsuz olabiliyorumya şaşırıyorum kendime.çoğunlukla bi şarkı ,içemediğim kahve..bide arada kalmak ççok kötü sonra vicdan azabı çekmek kararlı olamamak çok kötü içinin ortasına bişeyin garip bişeyin oturması çok kötü.
ha bide bazen filmlerdeki gibi ;sokakta orda burda çevremdeki insanların hayatı akarken benle olanların benden bağımsız olanların ;izliyorum kendime bakıyorum film başlarken başroldeki kız gibi bilgisayarın başında bişeyler yazıyorum onlarda hayatımın üztünde akıyo gibi hissediyorum sonda iyi geceler diyip yatağıma kıvrılıyorum gece lambasını kapatıyorum..ertesi gün başrole devam ediyorum...yenilik yeni hiç tanımadığım ilk defa gördüğüm.eniyisigaliba.
neyse mercimek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder